|
“Simone”
......... het kleine podencoteefje.
Dit is het trieste
verhaal van “Simone, een klein podencoteefje,
dat hopelijk een gelukkig einde zal hebben.
Op dinsdag 19
juli ontvingen we een telefoontje van onze
vrienden van de perrera in Villamartín. Zij
vertelden ons dat er een klein podencoteefje
was binnengebracht met een achterpootje, dat
helemaal verbrijzeld was door een strik. Op
20 julie hebben we haar naar onze opvang
gebracht, zodat onze dierenarts Dr. Santiago
Grosso van de dierenkliniek "Plaze de España"
in Cadiz, haar kon opereren. Helaas moest
haar pootje geamputeerd worden.

Hier
kunnen jullie zien in welke trieste staat
het pootje zich bevindt, dankzij één van de
vervloekte strikken, waarvan er zoveel staan
op ons land. Deze dodelijke apparaten worden
geplaatst door de vervloekte jagers, die
gesteund worden door debielen die de jacht
een sport noemen!

Wij zijn druk
bezig om een familie voor haar te vinden,
die haar alle liefde kan geven, die haar
altijd ontzegd is, en het mogelijk maken
voor haar om haar helse leven in de Sierra
van Cádiz te vergeten.


De
operatie was erg gecompliceerd
en zeer pijnlijk voor het
diertje, maar we hebben goede
hoop dat er zich geen
complicaties voordoen.

Nu
is de kleine Simone aan het
opknappen in huis bij een
vrijwilligster, totdat de wonden
dicht zijn en zij in staat is te
reizen.


Dankzij
de geweldige hulp van GIN y GRB,
begint de kleine Simone aan haar
tweede leven bij een lieve
familie in België! Ze is
compleet hersteld van haar
operatie.....
dit zijn
foto's van de dag dat wij afscheid
van haar namen (
23 de september 2005)


**********
de kleine "Simone"
met haar nieuwe familie in België.

Brief ontvangen van onze lieve
Simone:
Het spijt me zo dat ik niet
eerder geschreven heb. Maar
ik heb het zo naar mijn zin
hier! Ik vind het heerlijk
om in de auto te rijden. In
het begin was ik wel een
beetje bang, maar nu weet ik
dat er altijd iets leuks
gaat gebeuren als we met de
auto weggaan. Zoals een
bezoek aan de kust. Owww,
het strand is heerlijk, maar
de golven zijn véél te hoog
voor een kleine podenco
zoals ik en dan moet mijn
vader mij dragen.Mijn zusjes
passen heel goed op me.
Tania, de oudste, is als een
moeder voor me en Lana haal
ik altijd kattenkwaad mee
uit. Als ik moe ben en wil
gaan slapen, stopt mijn
mammie me in bed. Yammie,
het eten is hier heerlijk
(soms valt het zomaar van de
tafel!) Mijn zusjes en ik
vinden het altijd te weinig,
maar mam&pap zeggen dat het
genoeg is voor ons! In de
woonkamer brandt elke avond
de open haard en dat is zó
gezellig. Mam&pap doen de
groetjes en willen jullie
nogmaals bedanken dat jullie
mij in hun leven hebben
gebracht.
Grote Belgische knuffels.

|